2
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
1150
Okunma
’Mesele ölmek değildi;
Utandıysak aşka...’
Usta!
Hani derdin ya;
’Herşey güzel olacak...’
Kolay değilmiş be Usta;
Kimse’siz gölgelerin,
Siyah iklimlerinde;
Karanfil büyütmek.
Düşler bahçesinde,
Bir de, zamanında çocuk olmak
Bizim memlekette.
Değil mi;
Bu topraklar
Ve de üstündeki,
Kavuşmaları hep ertelenmiş hayat,
Uğruna,
Koşarken arkasından;
Yetiştigimi sandığımda,
Hep ten, ayrılıktan ibaret?
Oysa,
Söylenecek sözüm vardı Sevgili’ye;
’Sol yanım,
Ağrıyanım,
Bekle beni’
Diyecektim;
Kıyamadım.
Daha n’olsun Usta?...
Benimki si;
Pişmanlık değil.
Vazgeçmişlik, hiç değil.
Olsa olsa,
Payıma düşen;
İhanet rüzgarlarında,
Akıl uçurtmak.
O da,
Tutmasam ipinden,
Gözlerini kırpmadan,
Gökyüzüne kopacak.
Sanki;
Düşler ötesi...
An gibi,
Ay gibi,
Ki;
Aynı senin gibi.
Geriye ne kaldı Usta?...
Tekin YEŞİLKAYA
Şiirin sahibi
Cevap Yaz