BEYAZ MENDİL

bugün günlerden sen

sahnede hüzün
sen susuyor
ben demleniyorum hüznü azar azar

sol yanımda temkinli iyimserlik
sağımda keder
karşımda siyah bir perde
hapsederken sensizliğe beni
yokluyorum gözucuyla saati
geç olmuş zaman
hemen gitmem gerek
ya allah bismillah diyerek

ağıraksak adımlarla
omuzumda yüküm

hava çok soğuk
aldırış etmeden yüreğimdeki ayaz kesiğine
soluklanmadan sana yürüyorum

arka sokakta öksüz çocuklar
çılgınca mutluluğu oynuyorlar

bi’ ara durdum
bu ne çocuklar diye sordum
biri;
- sorma bey amca, içimizde üşüyen yaralar var
diğeri;
- az sonra karlar da yağar, hadi bekleme sen git evine
öteki;
- sevdiğine bizden selam söylemeyi de ihmal etme

ve karlar lapa lapa düştü
ben sana yürüdüm
ayak izlerimden belli sana geldiğim
yok başka ayak izi
saymazsak aşk izini

tırmanırken yokuşu
çözüldü dizimin bağı
hadi demlediysen karanfil kokulu hüznü
ben sende, suskunluğa
sen bendeki kedere
doldur da
içelim
içelim
içelim

aaah unutmuşum
bak bu senin
sokakta çocuklar verdi
beyaz bir mendil
içinde sana ait sevgiler vardı

Efkan ÖTGÜN