Ne bir yudum güneş istedim,
Ne de bir gölge veren ağaç.
İstedim ki her sabah dünyaya,
Gözlerini benimle aç...

Ne var ki bahtımda biten gam,
Hazan görüp dökülmedi.
Seninle başlayan gönül kavgam,
Seninle gülmedi...

Yıllar geçmiş olsa da aradan,
Hâla sendedir bir yarım.
Bir rüzgar esse uzaklardan,
Kokunu yanı başımda duyarım...

Yüzünde açan bir tebessümün,
Gözlerimde bıraktığı tadı,
Ne saçıma yağan aklar,
Ne de aynalar sakladı...

Gün geldi, mevsimler şaştı,
Gün geldi, kış yazı unuttu, yaz kışı,
Ufuklarımı kaç güneş,kaç ay aştı,
Bir tek gözlerim unutmadı o son bakışı...

Bir kurşunun,yaktığı ceylan gibi,
O son bakış içimi öyle yakmıştı.
Açık bir yaradan damlayan kan gibi,
Günlerce ılık ılık akmıştı...

Senden sonra gönlümdeki mevsimler,
Görmedi yokluğun gibi bir kış,
Dalgalanıp dururken yer yer,
Gözlerimin kıyısında hâla o son bakış....

İbrahim vedat çarpar