Mevsimler devrolsa da, solmaz sizin gülünüz,
Her bahar fidan olur, her damla kanınızdan.
Rüzgârlar ninninizdir, deryadır hem tülünüz,
Cihan dersini alsın, bu asil yanınızdan.

Ecel şerbetini kim, böyle iştahla içer?
Ölüm ki bu meydanda, taze bir lema gibi.
Kuşlar bile kanadın, sessizce çırpar geçer,
Toprak altında yatan, binlerce hümâ gibi.

Gümüşten bir kervandır, akan kanın her bendi,
Toprağın dudağında, biter sessiz bir firak.
Yollar kendi içinde, yine kendini yendi,
Gidene selam olsun, kalana bir can bırak.

Güneş mahcup süzülür, o mehib çehresinden,
Toprak mest-i hayaldir, ulu bir sevda sanki.
Sıyrılır tüm kâinat, beşerin perdesinden,
Renkler raksa tutuşur, gizli bir hülya sanki.

Bu haşmetli uyanış, ne büyük bir müjdedir,
Mevsimlerin raksında, bir ebedî yaşam var.
Göklerin bu nidası, varlık değilse nedir?
Sonsuzluğa açılan, taze bir ihtişam var.

Hilal kaşlı yiğitler, ufka mühür vurdular,
Güneş sönse de artık, sönmez bu hürriyetin.
Siperlerde bir anlık, ebediyete durdular,
Sizsiniz asıl sahibi, şu mukaddes milletin.

Sükûtun içinde bak, saklıdır nice sırlar,
Nakşoldunuz tarihin alnına satır satır,
Gök kubbe bir çadır ki, altında tüm asırlar,
Ezelden ebede dek, bu şanı hatırlatır.

Bu mukaddes destanı unutturmak ne mümkün,
En keskin zaferlerin yiğidi sensin, gerçek.
Ey! aziz Türk Milleti şu toprakta gördüğün,
Yiğitler dün ölmedi, yarın da ölmeyecek!

İbrahim Vedat Çarpar

Çanakkale şehitlerimizi hasret ve minnetle anıyorum.Ruhları şad olsun. Aziz hatıralarına saygı ile..