Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Güneşin batışı daha sivridir. Vurur samimiyeti her somurtkan surata. Ardından tende bir çöküş, Hareket etmez de ışıldar sanki bir gümüş.
Anımsatıyor sadece, Yoksa şizofren değilim, Gerçek olmalı bindiğim lokomotif. Hani camında Türk bayrağı olan, Sene 70’ler sanırım, El sallıyor kızlar, Hepsinin umutları çökmüş, Sanki değeri azalan bir gümüş.
Yok hayır ben bilmem kaç yaşındayım, Bu kadar genç olamam., Şimdi lokomotifin en başındayım. Kızlar el sallıyor şimdi duramam.
Tenime değince o adi gümüş. Hissettim vücudumun sıcaklığını, Her kızın hayali gizli bir ölüş, Lokomotifin koridorlarında, Şizofren değilim ben, Şimdi kucak açıyor kızlar,lokomotif umut yollarında.
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Gümüş. şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Gümüş. şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Harika harika harika otobiyografiğe burnunu sokmuş kendini mütevazi bir şekilde belirten sonunu umut yoluna çeviren gümüş rengi demek bu da pes diyorum gerçekten bilmediğimiz renkleri de içimizdeki renkleri de her defasında aydınlattın.