Bir portre ve çocuk.
Baş başa kalmışlar.
Çocuk,portreye boyları çarptıkça.
Oturup beraber ağlamışlar.
Aktıkça akmış.
Her düşen boya tanesinde yanmışlar.

Diline takılmış ufaklığın,
Bir renktir gidiyor.
O en acıklı sahneleri.
Gözünde yaşlarla çiziyor.

Resimlerinde Güneş olmadı hiç bir zaman.
Ne kış isterdi ne de yarım kalan bir yaz.
Ellerine bulaşmış aşkın rengi.
Kavramış bütün ruhunu turkuaz.

Soğuk mu soğuk bedeni.
Dokunsan sende üşürsün.
Kolay olmaz aşkın esareti.
Ne mavi olabildi ne yeşil.

Şimdi bir mektup istiyorum senden.
Ellerinle renklerin mezarını kaz.
Sonra bana sevdiğin tüm renklerin adını yaz.
En başta olmalı turkuaz.

Bir portre ve biraz kan.
Çocuk erimiş her boya tanesinde.
Portre suçsuzum der sen gel de buna inan.
Fırça da sessiz kaldı bu nasıl bir yalan.

Bir mezar derin kazılmamış.
Ufacık eller ve ayaklar sığacak kadar.
Köşesinde bir mektup var boyalar la yazılmış.
En başı turkuaz ama kalan bütün renkler firar.