Sabahın ilk ışıklarında
heyecanla kalkardım ve koşardım..
koştuğum yer ise o tozlu raflar dı
bir şey yoktu aslında o raflar da;
bir kaç eski kitaptan başka..

Geçmişin izleri vardı o eski ve tozlu raflarda
babamın akşam işten gelip bizi kucakladığı nı yazdığım
o anılar saklıydı o kitaplarda
sevinirdik kardeşlerimle koşardık
hiç görmemiş gibi karşısına..

Bilemezdik hiç bir zaman o tozlu rafların bu kadar
değerli ve bu kadar anıların saklı olacağını ve
bu kadar ketum olabileceğini..

Hiç unutmazdım o tozlu rafların tozlarını üflediğim de
arkaya vurup ta tekrar yüzüme geldiğini ve
hep aynı şeyin olmasına rağmen
tekrar tekrar yaptığımı..

Çocukluk tu işte bilemezdik;
bu tozlu rafların bize bu kadar
ve bir o kadar da gelecek te ki bu yüklü omuzlarda ki
yükten yanına uğradığımız da bize rahat ve huzur vereceğini.

Keşke elimizde olsa da geri dönebilseydik
Meğerse ne kadar değerliymiş o tozlu raflar..