9
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
1178
Okunma
antikmişçesine bir hüzün taşınıyordu bütün kapıların esiğinden sokaklara
korkuyordum anıların kalıntısında sana rastlamaktan
ürkek bir süveyda belirdi gün ışığında
şehrin yüksek duvarlarında yalnızlık manzaralı resimler
masivada hayalin kaldırırdı
yere düşen bakışlarımı
iki omzum arasında sallanırdı hayat
tutulurdu Munker Nekir
aşk denilen illete
içimden tutulurken
sevmek sevabındaydı zamanın seni sevmişliği
sensiz geçmeyen saatler
yinede geçmiyordu ayrılığın koyuluğu kader çizgimden
hüznün aralığından gelen soğuk nefesin
içimden sıyrılıp kaçan
dudaklarıma yapışacak bir cumle iken
kursam
dilimde kırılırdı özledimlerin sarkıtları
en kalın kıyafetlerını giydirirdi umudun yarın kataloğu
parkamın cebine sığınan çocukluğum utanırdı
yanında eksilerek büyümüşlüğünden
bunca zemheriye rağmen
ellerinden beslenirdi yarının ölü kuşları...
...şiar(songül eski )
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.