Son sözünü dinledim ben inanın utandım
Başımı öne eğdim kendimi bulamadım
Kaçmak için yer aradım hiç hiç bulamadım
Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Devasız hallerimiz nasıl devam eder sürer
Harap yollar nasıl olur önümüze dizilir birer birer
Gönlümüze bu hasreti kim nerede nasıl dizer
Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Ortalıkta gezer bir takım yüzsüz insanlar
Merhametsizce yıkılır viran olur cümle bağlar
Sen söyle sen kimsin kim senin canın hey dağlar
Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Gönül kıblenin yönü işte bak şaşmış
Seni bela diye salan ortada bak kalmış
Yakmak için yola çıkanlar çıkmadan yanmış
Kendi karanlığımda kendimi ararken kayboldum

Karanlık odamda sallanıp dururken boş beşik
Dikenlerle döşenmiş gelip geçtiğim bastığım eşik
İçerde mahzun kalan ben yüreğim delik deşik
Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

İşte karşı pencerede o pencereyi son defa kapatacağım
Karşıda bekleyen o musalla taşında bizlerde yatacağız
Kaçışı mümkün değil ölürken ölümün gözlerinde bakacağız
Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Soğuk ayazda soğuk yüzüyle gülümseyen sen teneşir
Melekler yaptığım günahın defterini taşırken bekleşir
Taşırken tabutum ağır yükümden taşıyanların işi güçleşir
Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Beni artık bekleme günahla doldurduğum sıcacık yatağım
Artık cehennemde senden daha sıcağında ben yatacağım
Belki feryat ederken neden soğuk olmadın diye sana kin kusacağım
Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Son sözlerimin sancısında ecel alıp giderken son kez bakacağım
Artık kaçmak istesem de kendi günahlarımda yanarak paklanacağım
Artık bunu hak ettim cehennemde yanarken paklanmak için kaçmayacağım
Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum

Son günah dolu yolumun dönemecinde yürürken
Ağaçların dallarına astığım nefretimi görürken
Beklediğim ecel kapkara gözleri ile beni cehennemime götürürken
Kendi karanlığımda kendimi aradım kayboldum
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-