FOTOĞRAF PENCERESİ
Okudu kadın,
ve okudukça,
terkedilişin mektubu taş gibi ağırdı yüreğine,
zaman titredi,kaldırımda çöken kadının gözyaşından
anlamaya çalıştıkça nedenleri,
Mektupların son cümlesi ,intihar etti kahrından....
Yoldan geçen arabaların korna sesi,
saçlarını yoldurasıya,eziyet etti ruhuna..
Deliresiye sevdigi adamın gülüşü,
bir fotoğrafın penceresini daha kapattı aşkta..
Ölüme yüklenmesine davetti,sokaktakilerin şen sesleri,
Acaba onlarında,borcu var mıydı yalnızlığa kendi gibi....
Her gün zikrettiği ismi,karıncalarken o minik yüreğini,
akıp giden su gibi hülyaları,nasıl da bulandı değil mi....
Ve mektuplar,ve manasızlıklar,ve eyvallahlar,ve gidişler
nedenler,nedensizlikler,kaoslar,sarmallar,helezonlar,
nedir bu aşkın içindeki sıfatlar,zamirler,edatlar,şartlar
Hele o,hele o aşkı delirten sorular,
tek celselik yaşamda,seven her yüreği fena boğarlar.
Ben kimim,ne işim var bu aşkta,bu şiirde biliyor musunuz,
şairim sadece anlatır,yazarım...
Bir cevap beklemeyin benden,bende bekliyorum cevabı zaten
cevabını ise,terk edilen kadınlar,
gözyaşlarıyla kalemime kazıdıklarında alacağım hakkaten...
ŞAİR ARZU GÜNAL/SEDİR AĞACI KADINLARI/29.11.2013