Geceler amma başına buyruk,
bugün de yağmura sevdalı!.



...sonra gecenin derinliklerinden yeryüzüne damladı toprağa hayat veren!
Zira ne canlar kayıp gitti zamana yetmeden..



Aşk ile geçen zamandır insana var olmayı hatırlatan!
Zaman ancak aşk ile geçiyorsa ’insan’ vardır!.



Gecenin her demini hazanın göğsünden dökülen yapraklar sergiliyordu...
Geceye musallat her sızıya sararmış yapraklar cevap buluyordu!



Ruhunu besleyen şarkıları; şehrin en işlek caddesinde,
kalabalığa inat, çığlık çığlığa seslendiren,
aşk eğilimli bir güneşin ışıklarına sığındık!..
Ruhumuz göğe…



Gecenin derinliklerinde horuldayan bir yağmur,
şehrin siluetini belirliyor!.
Şimdi amansız bir gözyaşına mahkûm saatlerimiz...



...şarkılar bıraktı mehtabı, sonra kırılgan yıldızlar yeryüzüne daldı!.



Tenin tenimde bir cennet, ruhumuz toprağa!
Mevsimler sevdaları yitirmiş, savaşlar yazdırıyor!



Anlayacağın, böyle bir dünya hiç olmadı.
Hayallik bir dünya bile kalmadı...
Şimdi kuşlar nefessiz,
şehir soluksuz ve zifiri!..



İçesim var damarlarındaki mey pınarını,
oturup saçlarını öresim var...
Belki tenin toprağıma kara bir leke sürecek
lakin seni kan revan sarasım var…



Acılarını yüreğimde hissederdim
hele ki dertlerin geceye kalmışsa;
ruhum ile bedenimi ezer geçerdin!



Uyu, sual eder seni karanlığa gizlenmiş uykuların...
Sual eder seni dolunayda bir çocuk!
Yitirmiş hislerini,
kor ateşlerin durağında bir kadeh...
Uyu, gözlerin geceye emanet!..



Konuşabilsek, belki diner şehrin bütün sancıları!.



Dem tutmuş sokaklar,
ağır bir girdap zulasıdır karanlık...
Oy! hükmüm toprağa,
huzur kan kırmızı bir şarap yuvasıdır!..



Bir yudum şarap versem şu dünyaya,
belki talan olur içinde barındırdığı karanlıklar!.
Bir de müziğe bandırsam ne yaman olur kalpler!.



Yağmur misali kurşunlar yağar bu kente!
Şimdi hangi şiir anlatabilir ki çocukları ve geceye asılan korkuları?



Ve bütün şiirlerimi Eylül sokaklarından geçen aşklara bağışladım!
Sararmış bütün yapraklar sevdaya tutuldular...
Oysa zamansızdı kalp atakları,
mevsimler ise çağın renksiz enstrümanlarıyla hayata tutundular!.



Dibinde aşk mevsimleri ile ne bereketliydi şarap!.



Her yer soğuk ve efkâr.
Kendini salmış cümleler,
çizgiler eksik ve soluk...
Şairden damlayan şiirler ise;
gecenin ziyalarına asılmış şarap ile sarmaş dolaş!..