Eyvaah, çaresizim, bu gurbet elde;
Dokuz takla atıyorum hedefe varmak için!
Feryat etsem kimse duymaz;
Sağırlar ülkesinde…
Üstelik, bir uyarı levhası asmışlar tam önüme:
“Sevmek yasak!”

Konuşamam, söyleyemem derdimi;
Tebessümlerim yasla örülü…
Yürüyorum, hayat yolunda, sessizce;
Kayıp düşme korkusuyla, yavaş yavaş!
Adımlarımı küçültüyorum,
Sanki arkadan bir dost gelecek,
Yetişip iki çift laf edecek;
Taşıdığım yükü hafifletecek…
Mutlu olacağım onu gördüğümde!
Günlerdir muhtacım dost yüzüne…
Derken;
Güzel bir âfet gelir yanıma;
Avuçları altın dolu!
O an, duygular dolar, taşar gönlümde..
Şiir yazarcasına!
Tam koluna girecekken;
Yine gelir önüme o levha:
“Sevmek Yasak!”

Sonra eve geliyorum;
Kafam bozuk.
Uyuyorum Izdırap içinde…
Rüyama giriyor, sevdiğim ne varsa!
Sarılmak için kollarımı uzatıyorum,
Yaklaştıkça uzaklaşıyor benden
Kaçarcasına!

Anlamadın mı hâla;
Ey Kanun-ül Budala!
Burası sağırlar memleketi;
Sevmeyi, sevilmeyi arzu etse de gönlün;
“Sevmek Yasak!”