İki dakikalıkmış diyor, annem direncime.
Durduğu yerden ağlayan gözlerime eğilince.
Kitap arasına sakladığım sevdam, yer bitirir kendini
Avutur gönlüm, yüreğindeki sesi.

Bazen , sevda, hayat karşısında insanın ne direnci kalır ne de hükmü. Avutmaktır bütün yol. Ya kendini avutmak ya da yarayı sarmaya çalışmak...

Hava bulutluydu, gözyaşım damlıyordu.
Sebepsizce çıktım caddeye, açtım şemsiyemi.
Adımlamaya başladım elimde sigaram olmadan
Ne güzel söylemişti; sevmek, ölmeyi kabul etmektir diye.
Mırıldandım bir kaç kez kendi kendime.

Sevmeden yaşamaksa ...
Severek ölelim be şair...En azından boş yere demeyiz çektiğimiz sıkıntılara boş yere gitti göz yaşlarımız da demeyiz şu üç günlük dünyada...Sebepsiz yere caddeye çıkabilmektir kimi zaman sevmek, boş yere saatlerce yürüyebilmek hatta boş bir gözle bakabilmektir bir noktaya odaklanırcasına...

Dolmuş sesiyle bölündü rüyam
Islanıyordum, yüzüme çarpan taneciklerde.
Gözlerim arıyordu seni, kalabak içinde
Yağmur sıçratan dolmuş tekerleklerinde
Döndüm, bir ara sokaktan
Geçtim Ulucami’nin önündeki duraktan.

Kimi zaman bir dolmuş sesi, kimi zaman içten gelen bi ses böler ruyaları ne için neden diye sorar sana ardı ardına ve sen o ruyanın vermiş olduğu mahmurlukla bakarsın bir kez daha sevdana...
Günün birinde farkedersin ki ne kalabalık ne de herhangi bir şey haz vermiyor sana... Milyonların içinde yalnız kalmışsın oysa da biraz geç farketmişsin bunu zaman ardından ağlayınca...

Kaybettiğim bir çok şeyin farkında değildim
Bu yağmurda,
Neler bıraktığımı arkamda bilmeyecekti
Bu yağmurda.
Belki de farkına varmayacağım yıllarca
Farkın farkına vardığım da ise;
Yağmur suları
Sele dönüşecek
Ve boğacak beni, beni ve benle ilgili herşey

Bırak gidelim bu diyardan kendi gölgemizde boğulmadan...Arkamızda bir şeyde bırakmayalım gerek yok ki bir sevda bir ben al beni bu diyardan... Savur umarsızca bilmediğim uzaklara, bir eksik bir fazla ne farkedir ki hayat ben de olmayınca....

Şair, yorum yazdıran şiirine tebriklerim sonsuz...