Daha iyi anlıyorum şimdi,Neden kaybettiğimi,
Fırtına sonrası,Mum gibi erimesinin kalbimi,
Al kırmızısı yağmurları döken yaşlı gözlerimi,
Hiç affetmeyeceğim ne kendimi nede yüreğimi,

Gittiğin günden beri,Yüzüm asık gülmez oldu,
Tutarak kirpiklerim yaşları gözlerimi de boğdu,
İçimdeki Cennet kokulu güllerim tek tek soldu,
O gün bu gün gönlüm kanayarak kanla doldu,

Bilmiyordum önceleri,Aşkta ayrılığın acısını,
Susup konuşmadan geçecek sancılı zamanı,
Ellerim üşüyüp buram buram yanmamasını,
Gözlerim maziye dalıp hayaline sarılmasını,

Hiç istemediğim bir zincir koptu yüreğimde,
Halkalarını sevgimle takmış idim senelerce,
Anlık değil,Seveceğim seni dedim ölümüne,
Bilmedim birazcık öldüğümü o an gittiğinde,

Yaslıyorum başımı buz gibi soğuk duvara,
Kapattım gözlerimi resminin yanı başında,
Utancım dan bakamam resmine bir daha,
Yokluğunla hançer saplanıyor sol yanıma,

Gülümü özledim eserken hasret rüzgarları,
Sesleniyorum Azrail’e gel al artık bu canımı,
Son birkez Aşkım deyip kapatırım dudağımı,
O an ölür Hücrelerim durur kalbimin atması.....

12 Ekim 2015 _ 23:29
İsmail Toraman.