sayfa 1 ölü günlüğü dram ve betim..sık bi yerdeyiz sular gelgit
maşra kalkış olan güneş boynumdan beridir..hep aynı
O sevmez denilen yalnız yerlerimden sevdim..
Ufku ne denli kendime küstürdüysem...Beraber yaşıyor gibi yaktım
1913 yaşamıyordum orda fakat orda beni yaşayan birini düşündüm
eminim bu kadar bile konuşmazdı..
seranet bir yanılgı öle bi konuştum ki sonu hiç şaşırtmadı
Ay yılın dört gecesi 6 kere birlikte oldu...
ay yılın dört gecesine sığdı fakat yıldız tek bi gecesine dayanamadı.
öle şeyler yaşayan herkes dayanamazdı zaten ...

sayfa 2 ölü günlüğü yırttım ..tek bi satırını..
şimdi kuşlar uçar ömür ve sesler unutulur...
siz iyi yerlerinizden dagılan insanlar..
bu yerlerinizi yok eden yeniden hayat vermeli
Ama öldüren öldürdüğüyle yaşamasını biliyorsa..
bilmediği bir şeyde yaşayacaklarını öldüremeyeceğidir..

bu Cümle içinizdeki karanlığı aydınlatır..

ilk işkence " devredilen hisler "
Bi pazarda yaşanılanın yükü kime kalacak sorusu ?
oysa paylaşılmasının karı olmadıgından sonu yoktur
o yüzden kime kalırsa o umutsuz olur o zorluk çeker

arıntı..arınmak keneralarını yakmak
etrafındaki insanların seninle yaşamayan şeyleri yönetmesine izin vermek
o insanlar kendilerine bırakıysaydı eminim umut onlar olurdu..