Dağları yarattım diyen muhterem,
Ne bir ateşin var nede dumanın.
Çökmüş gitmiş yerle yeksan olmuşsun,
Ne zarifliğin var nede endamın.!

Güzellikte kainatla yarıştın,
Tuttun pamuk prenses le dövüştün.
En sonunda bak ne hallere düştün,
Ne gözde Ferin var nede gümanın.!

Güzellikler kime Baki kalmış ki ,
Anasından kim doğarken gülmüşki.
Kim Fani dünyada huzur bulmuşki.
Ne dizde gücün var nede dermanın.!

Duydum aynalara artık küsmüşsün,
En güzel olmaktan umut kesmişsin.
Sende kedi gibi sütün dökmüşsün,
Ne süse vaktin var nede zamanın.!

İşte Fani dünya böyle basit şey,
Bir gün aslına dönecekmiş her şey.
Kibrin sonu böyle perişan bir şey,
Ne yüzün var nede nede yüze bakanın.!

Kul TİRYAKİ bu dünya miras yedi,
Kim döşürdü kim pişirdi kim yedi.
Kimi olgun yedi kimi ham yedi,
Ne minaren kalmış nede mihrabın.!

27 ağustos 2015