Matemlere büründüm yalnız bir gönül
İçimde kıpraşır ürkek esintiler
Seher yeli kuşandım yapraklar şehrinde
Neden etrafımda dolaşır, büyülü kelebekler?
Korkuyorum kendimden ürkütmeyim yalnızlığı
Sessizim, üzülüp incinmesin diye
Ya kaçarsa kurduğum düşler hayaller
Sonra nasıl uzatırım elimi kendime
Yakalamak kolay mı bir insanın kalbini?
Ah yine yüreğimde kaynar sessiz volkanlar
Akar, nazire yaparcasına ruhum bedenime
Yaz ortasına yaşadığım unutamam sert kışı
Gömüldüm kendime diz boyu kardan
Bir gönül pervanesi utanır ardan
Aman kapılmasın rüzgârlara boş hayallerim
Umutlar mı?
Yalnızca ağlayan mutsuz bir adam
Kalbi akar denize de bilinmez kadri
Bir söz kanatırmış accik yarayı
Ben dağ yalnızlığında buldum kendimi
Sahillere vuruyordu aşkın şulesi
Elimle yokluyorum buğulu gözleri
Derken; Züleyha karşımda dimdik heybetli
Şehrin tüm güzelliği karşımda durur
Binicisiz bir at gibi huysuzum, lakin
Büyüttüm bir sevdayı ortasında yüreğin
Bir sevda kuyusunda yanar yüreğim
Yusuf Erdoğan