![]() züleyha misali
Matemlere büründüm yalnız bir gönül
İçimde kıpraşır ürkek esintiler Seher yeli kuşandım yapraklar şehrinde Neden etrafımda dolaşır, büyülü kelebekler? Korkuyorum kendimden ürkütmeyim yalnızlığı Sessizim, üzülüp incinmesin diye Ya kaçarsa kurduğum düşler hayaller Sonra nasıl uzatırım elimi kendime Yakalamak kolay mı bir insanın kalbini? Ah yine yüreğimde kaynar sessiz volkanlar Akar, nazire yaparcasına ruhum bedenime Yaz ortasına yaşadığım unutamam sert kışı Gömüldüm kendime diz boyu kardan Bir gönül pervanesi utanır ardan Aman kapılmasın rüzgârlara boş hayallerim Umutlar mı? Yalnızca ağlayan mutsuz bir adam Kalbi akar denize de bilinmez kadri Bir söz kanatırmış accik yarayı Ben dağ yalnızlığında buldum kendimi Sahillere vuruyordu aşkın şulesi Elimle yokluyorum buğulu gözleri Derken; Züleyha karşımda dimdik heybetli Şehrin tüm güzelliği karşımda durur Binicisiz bir at gibi huysuzum, lakin Büyüttüm bir sevdayı ortasında yüreğin Bir sevda kuyusunda yanar yüreğim Yusuf Erdoğan |