YABAN GÜLÜ
Yaban gülü gibisin kokun sarmış yöreyi
Duyan herkes soruyor kaderdeki karayı
Ben kesmedim zamanı ben vermedim süreyi
Sol yanıma dert çöktü derunumda yanan har

Bin bir çiçek denk değil kırda açan sümbülüm
Sen ne desen razıyım sitem etsen kabulüm
Leblerinden bal damlar dudu dilli bülbülüm
Kanma yaban sözüne vazgeçilmezimsin yar

Dağ bayır dolaşarak izin sürüp bulayım
Yollardaki dikeni elim ile yolayım
Zemheride ayazda sarıl senin olayım
Üşütüyor bedeni yüreğime yağan kar

Beraber solsun yüzüm güz gelip de çatınca
Hazan ayıramazmış gönlü gönle katınca
Kara toprak bir alsın teneşire yatınca
Ölümsüzdür sevdalar sevdanla ruhumu sar

Uçalım ötelere rahmet yağsın bürüsün
Bırak kalsın cesetler toprak olsun çürüsün
Kanatlansın ruhumuz aşka doğru yürüsün
Ardımızdan duyanlar durup ağlasın zar zar

‘’Bozkır-i kışa düştün kır çiçeği bulunmaz
Kafdağı yurdu derler nerededir bilinmez
Giden gelmez dağları gitmek var da gelinmez’’
Diyenler diye dursun bu can feda bana sor
Adnan SİVRİ /BOZKIR’İ 12.08.2015