Gitmelerinde çoğaldın içimde

Uysal meziyetlerim oldu

Kuruntulu gecelerimde



Acemi adımlarım takıldı sözlere

Asırlık şehirde

Akıl erdiremedim düşmelerime



Puslu camıydın gönlümün

Adını yazdım



Saçağında oturdum

Saltanatlı günlerimde

Servet dedim gözlere

İflas ettim kırık iskemlede



Söndü zaman

Cüssem eğik

Kırbacım özlem



Dışarısı soğuk

Ben dışardan soğuk

Puslanmıyor camım

Yazmıyor parmağım



Gidenlere alışmışım

Kalıyorum dedin ya

Gideni kendim yapmışım



Camıma can dedim

Dostluğu aşk eyledim

Soğuğu işitmedin

Sözümü taş eyledim

Canım kırık

Dostum kırık



Öyle çoktun ki içimde

Bugün yarını taşır sandım

Sandım...

Kendimi kendimle kandırdım



Fayda değil avuntum

İlletin ben oldum



Geldin sınırları aşarak

Aydınlıkta yarasam

Karanlıkta günışığın

Çarptın ışığa



Gittim ömrüne Eylül sabahı bırakarak

Şetyanı aldım

Ölümü bıraktım

Cennet olsun uyanmaların



Tezat günlerdeyim

Affedilmez düşlerdeyim...



(af dileyemem,yüreğimi asla affedemem)


Nigar Baran