Kulağımda inceden müzik sesi
Aklım başımdan bir haber
Ne gökyüzüne kızarım, ne toprağa
Ayyaş bedenim de çırpınırken heceler
Sessiz bir duman tüter semaya doğru
Işıktan kurtulup karanlıklara boğulurken
Narince süzülür sevgisiz kalmış tüm zerrecikler..

Gün gelir ya adımız yazılır duvarlara
Öksüz bir kul diye tanınır benliğim
Kendinden emin, sakin ve korkusuz
Yazılanlar hep geçmişte kalır derler ya
Üstüne örtülen onca toprak süs sadece
Zümrütten, yakuttan değerli değil tabi
Üstün görünenden alçak gönüllü belki de...

Dert sanır insan kıymık batsa ele
Azda çok bulunsa gururun şehvetine
Yan kalp yan kalmayız bu gidişle
Ansızın yatış yazılır biz gibisine
Ne çareydi ki zaten uslanmaz kadere...

Yırttım sayfaları kalmaz geriye eseri
Ümidin kalmadığı kör nokta bize tekti
Rivayet belli ya üstelemek yakışmaz belki
En iyisi mezar bize o da manzaranın dibi
Korkup ağlarsa gökyüzü izlerim sefil başkenti...