uzun olmasa da kulakları
aklı kilometrelerce yollara
taş çıkarırdı


taşa da
suya da hürmeti vardı
dardı adımlarına duvarlar


onun için ’boş’ diye bir şey
’boşuna’ yaşamak diye bir zarf yoktu


hep hareket halinde
hep yolculuktaydı
geleceğe doğru


arardı kaybettiğini
istediğini sorar
hayal kurar
pısırık değildi duruşu


konuşması tatlı
konuşması güzel
konuşması insancaydı


insanlığa hizmette sınır tanımazdı
bütün renklerini severdi baharın
kucaklardı herkesi ayrım yapmadan


fark gözetmeksizin
merhabalaşırdı başkalarıyla ve kendiyle


ve kendini dev aynasında görmezdi hiç
hiç tepeden kimseye bir an da olsa bakmazdı


asmazdı yüzünü
yüzünü ekşitene
tatlı sözleriyle hitap ederdi

derdi aşk
durağı sevgi
yalnızlığı sevdaydı
sevdalı mısralar dizerdi sevdiğine
gecenin her sakin vaktinde


ve bilirdi Hakk’ı bir
Hak olandı hayatı