Güneş batıyor artık
Hüzünlendiriyor beni
İzmir akşamları
Mevsim son bahara giriyor
Yazın son günleri
Önce gökyüzü kızıllaşıyor
Sonra karanlık basıyor
İzmir’in güzellikleri kayboluyor
Hayat işte o zaman kabuslaşıyor
Sızılar başlıyor bedenimde
Bir ürperti doğuyor içimde
Buğulanıyor gözlerim
Kayboluyor karanlıkta düşlerim
Uzadıkça uzuyor geceler
Kısaldıkça kısalıyor günler
Göz açıp kapayıncaya kadar
Bastırıyor yeniden karanlıklar
Sanki yalnızlık haykırıyor
Sokakta yanan lambalar
Kalmıyor tadı yaşamanın
Kahrı çekilmiyor yalnızlığın
Gönül muhabbet arzuluyor
Bir sevgi yağmuru istiyorum
Bu uzun gecelerde
Güzel İZMİR o güzel
Günlerin nerede
Soğuktan üşüyorum
Yalnızlık duygusundan ürperiyorum
Güzel yaz günlerini düşlüyorum
Bir yaşam kaynağısın sen
Güzel yaz günlerinde
Güzelleşiyor günün dünden
Senin havanı solumak derinden
Hayat veriyor insana
Bulunmaz bir güzelsin
Senin değerini bilene
Nazlanıp durursun körfezde
Elbette hakkındır bu senin
Sende yaşayanlar senin değerini bilsin

Akıllıların cesaretinin kırıldığı toplumlarda fazilet tezahür etmez