Şehirlerin solmayan gülü İZMİR
Seni bir yavrunun beşiği gibi
Sallayıp ninniler söyleyen anne bilirim
Sen güzeller güzeli bir selvisin
Sen gönülleri hoş kılan bir sevgilisin
Sende gönüller şadolur ne güzelsin
Seni korumayan eller kırılsın
Seni mamur kılmayan görevliler utansın
Sen egenin doyumsuz sevdasısın
Seni övmeye yetmiyor dilim
Yirmiüç yılım geçti sende benim
Ne güzelsin sen güzel İZMİR
Şiirler yazmamış şairler üzerine
Görmemişler güzelliğini neden
Sanki kara su inmiş gözlerine
Yazıklar olsun şu güzelliği görmeyene
Sevgililer sende coşar, sevgiler seninle
Cennet’ten bir köşesin değerini bilenlere
Ne yazıkki perişan olmuş sefilsin
Gelsin kucaklasın sana gönül verenler
Baharın başka yazın bir başka
Güllerin hiç solmaz kışın da olsa
Ben gidersem eğer senin ilinden
Ağıtlar dökülsün sazın telinden
Sana sevdamı inlesin teller
Sana bin yıllık yoldan sevgiler