Hep ağlattı kaderi ezelden beri
Ömrü sanki bir fragman gibi
Ne başı ne de sonu belli…

O kanadı kırık bir kuş,
Öyle sessiz ve çaresiz
Ağlıyor gözleri acıyor yüreği
Ama ne dese nafile., duyulmuyor yüreğinin sesi
Ne dünü kalmış ve yok artık yarını
Silmiş bütün anılarını ve göremiyor önünü
Bu yalnızlık ona sanki hayatın bir ödülü

Yalnız ve çaresiz adımlarından aşınmış
Kaldırım taşları şahittir buna
Onlar bile ıslanmış gözyaşlarından
Ve yorulmuşlar yalnız adımlarından

Teşhisi zor bir vaka, hekimler bilemedi
Kanadı kırık kuş söyleyemiyor suskunluğunun nedenini
Yalnızlık mıydı yoksa var mıydı başka derdi
Ah bir bilseniz yüreğinin gizlediklerini
Orada öyle büyük hayaller var ki
Hey siz, göklerde kanat çırpan dostları
Ancak siz bilebilirsiniz belki


Canan Onuş 25-06-2015