Söz vermiştim kendime
Bir daha mutlu olana kadar yazmayacaktım
Uzanamayacağım en yüksek yere
Kaldırmıştım kalemimi, kâğıdımı
Çok zamandır bakışıp durduk hasretle


Dilimin ucunda haylaz kelimeler
Slov ezgide dans ediyorlar
Cümleler girmiş kol kola
Davul zurna eşliğinde çektiler halayı
Kara denizin hırçınlığıyla
Horon tepiyor mısralar
Egenin zeybeğine
Ayak uydurmuş kıtalar
Şiir olup serilmiş gözlerimin önüne
Dokuz sekizlik Romen havasıyla
Beynimle yüreğimin arasında
Meydan okuyorlar arsızca
Bırakmadı yapıştı yakama


Anladım ki yokluğunda
Hüzün bulutları birikmiyor kirpiklerime
Saplanmıyor sırtıma ihanet hançerin
Acıtamıyor yüreğimi sadakatsizliğin
Yakmıyor ciğerimi yalanların


Kelime dağarcığımdan çıkardım
Dedim; Elveda keşkelere
Merhabayla karşılayıp
Hoş geldin nidasıyla kucak açtım boşverlere
Daha mutluyum sensizlikte
Artık barıştım kâğıt ve kalemimle