Gel beri gel kendin harap eyleme
Bu da gelir bu da geçer be gönül
Düşkün olup kem hallere rah olma
Yolumuz sevdaya düşer be gönül

Sen de akar yatağını bulursun
Gün olur da muradını alırsın
Hakk Muhammed Ali yardımcın olsun
Kapıyı kapatan açar be gönül

Derd-i derin yüreğine kor gelir
Koca dünya gözlerine dar gelir
Bilirim ki bu hal sana zor gelir
Bir zaman gözyaşın taşar be gönül

Cevrolunsan bile cevreden olma
Yaz bahar ayında sararıp solma
Gel umut şişesin taşlara çalma
Hangi kul umutsuz yaşar be gönül

Var mıdır dünyada murada varan
Nedendir düzelmez felekle aran
Gel üzülme elbet sarılır yaran
Kalınmaz ki böyle naçar be gönül

Biri sağdır biri naçar hastadır
Biri var ki yar sevmede ustadır
İnsanoğlu bir acayip nesnedir
Yaptığı binayı yıkar be gönül

Gördüm canın çok cefaya boyanır
Böyle kalmaz bahtın elbet uyanır
Bir gün ecel kapımıza dayanır
Herkes o badeden içer be gönül

Yüzün kara mıdır eğmişsin başın
Sel olmuş didende kan ile yaşın
Dökmüşsün yüzünü yıkmışsın kaşın
Bu halinden ne kar çıkar be gönül

Yetmedi mi bunca coşup aktığın
Gece gündüz gözyaşını döktüğün
Durma öyle yeter boyun büktüğün
Kim kimin haline bakar be gönül

Gel aldanma şu dünyanın işine
Gam kedere düçar olma boşuna
Daha neler gelir garip başına
Herkes ateşinde pişer be gönül

Bilmem benden midir bilmem yazımdan
Her öne gelene açmam gizimden
Ben Emrah’ım dönmem geri sözümden
Herkes ektiğini biçer be gönül

5 Ekim 2012-Cuma