1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
872
Okunma
Işık kadar delici ve korkusuzdum
dağ başı ıssızlığı ve karanlığına
Okyanusun şahidi albatroslar
İnsanoğlu kuşatanı anlardı
akıp gittiğinde sular,
ömürden eksildiğinde yapraklar
Kapanıverince gözlerin, dudakların
kesilince, soluğun, avazın
ortasında kalakaldım,
kül rengi yalnızlığın
Ödü kopan, suskun insanlara inat
bir kapıdan geçiyorum, gülümsemelerle,
tek başıma gürültüsüz ve sessiz…
Her derdin çaresi…
alıp götüren de zaman
İsle yalnızlığı karalansın
Tanrıyı sorgulamak mı!
Hani en çok sen dayanırdın!
Dayanırdın belki dayanmasına da,
neden bunca insana paylaştırdın
En fena yanı yaratılmışlığın,
işte sorabileceğimiz tek soru:
Madem ölümü de yaratacaktın
niye yarattın yalnızlığı.
Metin Soydeveli
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz