Işıklı belki, ama şen değil gökyüzü
Gün gibi aydınlanıyorsa da gece karanlığında

Misketlerle doluyorken oyun bahçeleri!
Karanlık gölgeler düşüyor çocukların yüzüne

Denize dik çıkan yollarınızı tükettiler
Çalındı yaşam günbegün ellerinizden

Hiçbir uçurum rengini belli etmez
Elinde patlar belki
Pimini çekmeye hazırlandığın bombalar

Kırık tüm zeytin dalları
Vuruluyor, öpülesi gözlerinden bir çocuk daha
Kırmızıya düşüyor uzun uzun gölgeler
Kundaklar acısını koynunda bir ana

Bir soluk daha eksilirken Dünya’dan
Bir uçurtma daha öksüz kalıyorken
Yanağımda izleri taşan nehirlerin

Düşüyorken bir füze daha insanlık onuruna
Düşmediği yerleri de yakıyor ateş

Yağmur içinde yağmur, suyu çıktı yaşlarımın
Çatlayacak taşı sabrımızın…
Sabır…Sabır… Sabır!
Bakalım daha nereye kadar.

Metin Soydeveli

14.01.2009 İzmir