Gece olunca hüzün vurur camıma
Duvarlar şahit yalnızlığıma
Karanlık şimdi odam bir kendim bir ben varım

Yine kocaman bir şehir karşımda
Işıkları rengarenk süslü cazibesiyle başımı döndürüyor
Gökyüzündeki yıldızlar bile bulutlara saklanmış sanki kaçarcasına
Çaresiz duygular darmadağın

Gün yalnızlık
Saat Hüzün
ve ben kalabalıklar arasında kayboluyorum
Boğuyor beni bu şehir


Yalnızlık Allaha mahsus bilirim
Tükenir tüm kelimeler
Yazmak belki de en güzel ilaç
Haydi söyle derdimin dermanı var mı sende

Bir balık gibi olsa insan dünü unutup yarını yaşasa
yada bir kelebek gibi hergün yeniden doğsa


Yeni bir gün yeni bir başlangıç
Hayata dair her neyim varsa al götür uzaklara
Baksana
Yalnızlığın çaresini bile bulmuşlar

İşte hayat dediğin bir hikaye
Ne senaryosunu biz yazdık
Nede yalnızlığı

Geceler uzun
Sessiz ve karanlık en çokta sevgisiz
Camıma vuran her damlanın sesiyle irkiliyorum
Süzülüyor yaşlar birbiri ardına

Olsun diyorum yine de seviyorum hayat seni
Yalnızda olsam üstüme de gelse tüm kötülükler vazgeçmiyorum
Direniyorum direniyorum tüm kalbimle direniyorum


Işıl YILMAZ