Bir avuç toprak
Bir karış gökyüzü imiş
Dünya dedikleri
Ne fidelediğim umutlar sığıyor
Ne de hayallerim yer buluyor gökte

Avuç içimde kök salan ağaçlar
Yıldızlara değen alnım
Değilim kafes içinde
Değilim mahpus
Özgürüm aslında
Her şey büyüdükçe
Küçülüyorum
Aykırılığın verdiği sakatlık
Kafamdaki kırıktan sızan düşünce bu
Onca varlık içinde yalnızlık
Sanki bütün nehirler
Ve denizler
Çalkanıp duruyor
Damarlarımda
Beni benden ediyor o ılık kırmızımsı su

Olduğum yere çakılı kalıyorum
Çivi misali
Canım acımıyor desem
Yalanın büyüğünü söylerim
Canım acıyor
Canım
Ama acıyan yanımı bilmiyorum
İşte içine düştüğüm tezat bu
Üşümek bir ince sızı
Yaprak kıpırtısı gibi sevincin sıcaklığı
Yani, gelip geçiyor anlık duygular
Hisler, hissettiğim kadar gerçek

Bazen hayret ediyorum kendime
Sığamıyorum
Dünya âlemin sığdığı âleme

Kalıcı olamamanın verdiği hüzün
Bırakıp gitme endişesi
İçimde yer eden matem
Nasıl bir akıl ürünü ki aklımdan çıkmaz
Gönül dedikleri bu kadar
Aç olabilir mi?
Onu beslemeye bir ömür yetmez

Bir zamanlar uykularımı bölerdi
Düşündükçe korktuğum korkular
Onları yendim
Şimdi korktuklarım benden korkar oldular

Ne sayarsan say
İster deli saçması de
İstersen cahil cesareti
Senin adına savaşıyorum kendimle
Senin adına düşünüyorum
Yaklaşan kıyameti


Arap Kurt