Çocukken hiç sevmezdim
Oyuncaklarımı kırardı Neriman.
Ben, isim, şehir, bitki oynayalım derken
Topuma sahip çıkar
Sokak aralarında
Kaleye geçerdi durmadan..

Hiç unutmam,
yepyeni elbiselerime
Karadut fırlatmıştı birgün
Hiç acımadan.
Elbette 6. sınıftayken
Bisiklet yarışından önce
Frenlerimi bozan da oydu sanırım
O zamanda kuşkulanmıştım
Dizimdeki yaraya bakıp ağlamasından.

İçin, için
Çaktırmadan
Bir kıza aşık olmuşken ben,
Tuttu aşık oldu bana Neriman.
Saklandım,
Neler yaptım;
Kaçtıkça kovalandım
Az mı atladım
O’nun yüzünden
Kilisenin duvarından..

Fail-i mechul yoktu
O yakındayken,
Karadiken çıkarırken denizden
Üzerimi ıslatan,
Tuttuğum ısparozları
Tekrar denize atan,
Resimli romanlarımı yırtan
Başıma belaydın be Neriman..

Dün,
Yıllardan sonra gördüm,
Yanımdan geçip gitti
Farkıma bile varmadan..

H Hikmet Esen