yine yüz çevirdi ay !
bir dağ doruğunda açarken yenibahar,
kekeç kükürt çiçeğinin belgisi yitik ve izanı yok !

nankör ay !
üstüne nurlar salmadın acelye’lerin,manolya/ların halen üstü karanlık
çalarken güneşten kalan şavk’ları yadigar
ağırlığını taratıya koymayan sıfatsın sıfat

keşk olmasaydı katran karası karanlıklarda kol gezen yirticilar
pöç,
pöçük,
kuyruk kalkanlar

üşüyor gözlerimiz’de bir türlü kurumayan kirpikde ki ıslaklar
üşüyor ağzımızın içinde ısıttığımız sekiz parmak
üşüyor kızıl şap ebrulu gece
ki uyku !
kıl payı sıyrıldığımız ölümcül ölüm !
üşüyor yol üstünde yanar döner tuzaklaşan,kir renkli zulmet
üşüyor ayakkabısız titrek çıplak çocuk bedeni
üşüyor küf yeşili gidenlerimiz

artık özgürlüğümüzün yüzü soyut
uçurmalarımız bile bir intihar hecelerimiz kalemlerde kayıp

hatta reşit olmuyan fikirlerimizdir bir sabun köpüğü gibi eriğip giden
ki...!
r e v a

Kadir Haktan TÜRKELİ