Geceden düşmüş ışıklar dizilir yollara bir bir
Ardı arkası kesilmez tin’siz gelmelerin ve de gitmelerin

Her defasında bir sessizlik ağırlanır şu üstünde titreyen seslerin...
Ve duramadan düşüp giderken umutların son kalan direnci Gözlerde...

Ne imdatlar çağırır uzaklardan ısrarla gelmez merhametleri...
Ve şehrin o soğuk bakışları ...
neden dondurmaz ki sevmelerin olduğu gibi, öfkelerinde ateşini....

Bir imkansıza kilit acar zorluklar,aklım yeminliyken kötülüğe....
ne haltları karıştırırken bulurum kendimi... hayretler içinde
Boynuma utancın parmak izleri dizilir, taşırım kara bir gerdanlık gibi..

Ey görünmez sevgili...!

Bilmem ki dikersem, mavininde beyazında büyür mü umut çiçekleri
Göklerin altın Küresi kötülerinde başına bırakır ken usulca güneşi...

Ah bir resim... buzlanmış bir gençliğin üstüne düşünce
Bir demet karanfilden gelen kırmızı sıcaklığı ile
baglasaydı yüreklerimizden tekrar düşlerin kanadına kendini..

Evet bir yazgı... acıların dehlizlerinde sıkışmış arar buldururken kendini
Bütün umutlarım...sanki bir ucurumun ölüm kokan nefesine sevdalı....

ELIF EDENHAUSER