Affetmedim Namertleri

Anamdan ötesi yalan dediğim gün
Yüreğim, herkese bir başka küskün
Bedenim yorgun, sözlerim daha keskin
Acımayana acımadım ben, hiçbir gün

Elimden ekmeğimi almak istediler
Soframda kurtlar oturmuş, yüzüme güldüler
Engeller koyup, yok etmek için direndiler
Yaşamak için affetmedim, namertleri

Önce sevgisizliği, sonra acımasızlığı öğrettiler
Sonra, bir insanı nasıl yok ederizi anlattılar
Gözlerime baka baka yüreğimi kararttılar
Acımasızlığı oya yapıp, hayatıma işlediler

Yalnızlığı dost eylediler hep kapımda
Kadehler, can yoldaşım olmuş, yanımda
Hasret her an dolaşır olmuş kanımda
Katilim sizsiniz, bu hayat yolunda

Bir şeyler katıp sebepsizce, hayatımı yaktılar
Beni, yüzüme gülerek, acımasızlıkla yaşattılar
Ruhumu, insansızlığa sürgün bıraktılar
Hayatıma tecavüz ettiklerini sanıp, yanıldılar

Bir elem salmış bu dünya, yüreğime
Sazın teli dokunur olmuş, aciz bedenime
Kuldan hayır yok, insanlığı çıkmış izine
İnsanmış taklidi değil; insan olmak mesele

Byens