Kimse bilmez takvimlere gençliğimi astığımı
Son umudun defterini dürüyorum otuz yıldır
Bir makberin kıblesine hazır ettim yastığımı
Dört tekbirle musallaya yürüyorum otuz yıldır

Uyutulmuş yalanlarla kutsayarak taatleri
Ebû Cehil günahıyla yok sayarak vaatleri
Bir intihar kisvesine bürünmüş tüm saatleri
Kaçınılmaz nihayete kuruyorum otuz yıldır

Soluduğum her nefeste çoğaldıkça hasaretim
Bir eyvahın balyozuyla kırılıyor cesaretim
Daha kaç yıl sürecek ki karanlığa esaretim
Yusuf gibi bir zindanda çürüyorum otuz yıldır

Bir hayalin terkisine ölü düşleri yükleyip
Zulüm denen filler için boşa Ebabil bekleyip
Yani topal gölgelerin arkasından emekleyip
Mantığımı çıkmazlara sürüyorum otuz yıldır

Nerden baksan izim belli aşk-ı masal çağlarında
Kah Mecnunun çölündeyim kah Ferhatın dağlarında
Bir bülbülün lisanıyla ötüp hasret bağlarında
Yüreğimi fütursuzca buruyorum otuz yıldır

Kula gölge Rabbe ayan bir girdabın içindeyim
Nedamete vakit çok geç son hiçliğin hiçindeyim
Küfre dönük sorgularla nedenlerde niçindeyim
Zulamda ki sualleri soruyorum otuz yıldır

Çok zamandır yüzüm asık az gülecek olsam var ya
Tükürüyor suratıma aynada ki garip parya
Demem o ki yoktan öte hayat koca bir fasarya
Yetim gibi boynu bükük duruyorum otuz yıldır

Hatıralar gözlerime yağmurları dokuyorken
Yere düşen her damlada topraklar aşk kokuyorken
Kırkı çıkmış sevdalara gökler "Yasin" okuyorken
Üç bin harfte bir tek rahmet arıyorum otuz yıldır

Dizlerimde uyutsamda o kızılca kıyameti
Kendisinden menkul imiş yaşamanın kerameti
"Ol" dediği günden beri aradığım selameti
Bir şiirin kefenine sarıyorum otuz yıldır

Mutlu Aydurmuş