Zamanın sayfalarında ayraçtım belki
belirsiz gitmelerinden böldüm bizi
şimdi sarı kelebeğin gözlüklerinde
figüran bile değiliz



Bugün solumdan kalktım yine
solum, sağ olasıca, devleşen kederini kustu
gerçeğin göbeğine… yüzleşti gün ile gece
felçli bir yalnızlık dokundu parmak uçlarıma
bugün, günlerden sensizlik yine
aylardan yokluğun ve yüzüne
yerleşen kırık hilal, pür neşe
görüyorum


-
dilin söyletiyor içini
kalbini sevmelere şahit tutuyorsun
sek içiyor gökyüzü sarhoşluğu,
hasta bir geceden bakıyorsun evrene
ilahi, tekil değil kalbindeki, bu araf tutkusu
-


kaderini atın yelesine bağlamışsın
dizlerine kapanmış gülü çiğneyerek gidişinden belli
sanki beni içimden söküyorsun
çocukluk ruhumuzda yerleşke, olgunluk
zamanın sızlayan tellerinde, çalmıyorsun
bir oratoryodan fırladım sanki
ya da kayıp bir eşyaydım
bulup bulup kaybettin, oynamıyorsun



sırrı çözdüm, şiir olacağım seninle
kainat yıkılacak, âh ile sustuğumdan
ivedi bir pişmanlığı yaşayacaksın
birazdan, celladı olacak bu sessizlik biz’in
gelin kınası değil avuçlarımdaki
kalbimin duvağını yırttığından beri
çoğul sevgilerde kaldın, ben bizin etkisinde
Mutluluk birbirine bakan bir çift gözde
yok sayıyorsun, etmiyor, olmuyorsun




Neşe CÖMERT
Ocak 2015