Bir “aşk”lık molaydı hayata,
yüzlerce gün…
Sabahlar firak sarısıyla diriliyor,
şahlanan saatler deliriyor ensemde
yum kirpiklerinin yeşilini
uhdeler sal gözbebeklerime
sonra çözül zincirimden bağını
uç, git gönlünce…

.

Faili meçhul sevdalar toplanıyor göğsümde
sen haricinde hançerlenen yüzler
aslında hunharca,
hizayı bozmadan yürüyorlar izimde
sensen ruhumdaki, hepsi güz sancısı
sonbaharda son yaprak gibi
kaldırımları öpsünler, ben yerine…



“Kanatlarım maviydi benim
sevdam yemyeşil gözlerimde
karartmasın kimse…”
,
“Bir kasım ayazı gibi
ve bir şubat ertesi düşler peşimde
üşüyorum ansız,
eylül uğurlanırken nefesimde”



Leyli zaman salınır anıların çevresinde,
Her gece bir parçan daha ölür.
İlhamın başı verilir giyotine
şair kör bakar şiirlerine,
bir ateş ki doğmaz göklerde günlerce,
sanırsın ay tutuldu gönlünde
sanırsın, sarışın yıldız yok oldu evrende…



Kendimi sandığım siluetler var,
kalabalıkların içinde,
hüznümü hüznüne yakıştırdığım.
Damıtılmış acılar saklar ah, aşk ininde
sağırsan, anlayamazsın…



Sabahlar uzak bu kentin sokaklarında, bilmezsin…
Muhkem bir ömürle uzandım dizlerine,
cellâdım ol diye…
Hadi, sızılı son bir buse ver dudaklarıma,
ayrılığın düğününde,
ağlayalım birlikte…





Neşe CÖMERT
28Eylül2013