Dostlarımdan birinin bir bebeği doğmuştu,
Yuvasına gidince evi neşe sarmıştı.

Bebeğini severken nasıl mutlu olmuştum,
Kalbim heyecanlanıp pek huzurla dolmuştum.


Öperken incinecek diye de korkuyordum,
Hafifçe eğilerek,nazikçe öpüyordum.

Gözümden sakınarak onu sarılıyordum,
Mis gibi kokan yüze dualar okuyordum.

Mama saati geldi,sevgiyle besliyordum,
Büyümesi gerekli ben bunu biliyordum.

Bedenine nur olsun,ışık olsun diledim,
Her yediği besinle büyümeli istedim.

Yediğini bir anda yiyemez biliyorsun,
Yavaş yavaş vererek sindirsin bekliyordum.

Sen de böylesin işte bir küçük bebek gibi,
Manen beslenmek gerek küçücük bir kuş gibi.

Peygambere muhtacız bize yol gösterecek,
Işık ,nur ,şifa olup bizleri yüceltecek.

Bir anda anlamazsın ağır ağır almalı,
Sonsuza gideceksen yolda da kalmamalı.

Biraz Ebu bekir, sonra da Ömer’ den bilsen,
Biraz Ali ,biraz Osman hepsi de aynı desen.

Ne Musa,ne de İsa ,hepsini kapsamakta
Bizim peygamberimiz sonsuzu anlatmakta,

Gözlerini açınca her yerde var selamet,
Nefesine çekince içindeki Muhammed.

Her güzelliğe baksan gördüğün hep de Ahmet,
El emin diyebilmek baştan başa bir rahmet


GEL sözümü dinlersen sen aldanmayacaksın,
Sonsuzluk deryasında hep mutlu olacaksın.