Çocuk!!!
Hani kocaman dünyanın içindeki o küçücük boşluk...
Masumların vazgeçilmezliği olan o unutulmuşluk!
Ne kadar yorar insanı
Bir yudum nefret bile!
Ne kadar yorar, insan bıkar
Odur işte nefretin içindeki son bulmuşluk!
Hani titreyerek ağlarsa gözlerin,
Üşüse de kızsa da tutmak ister ya ellerin
Kirlenmesin diye okşadığın o artık küçük gelen elbiselerin...
Odur işte çocuk!
Hepsi birer mazi midir?
Neden dediklerin cevaplarını alabilmiş midir?
Çocuk!!!
Masumluğun yüce ve bir o kadar minik timsali!
Hesap edemediği günleri olan!
Oysa ne çok sevgi vardır yüreğinde!
Kendinden bin kat..
Yok, yok daha büyük, kocaman!
Dünyalar kadar yani!
Çocuk!!
Aşıla o en derin bakan gözlerini
Bağışla, o büyük sarılmanı ki!
Kaybolunmuş sarılmalar,
Tekrar can bulsun kalp atışlarında ki!
Bir ödül ser ki!
Öyle böyle olmasın...
Ya da gül sadece!
Saçların dökülsün kıyısında yer edinerek çehrene
Unut kendine baktırırken minikliğini
Daha erken, çok erken zamanın gelişini
O yüzlerdeki yitirmişliği
Unuttur ki!
Anlayalım sevgiyi!
Koklat ucundan güllerini
Sayalım iç çekişlerimizi
Sunalım ardından birer birer gülümseyişimizi...
Salıncağını, tahtarevellilerini
Anlat bize ki!
Şu hayattan başka oyunların olduğunu öğrenip
Biz de gezelim o küçük semtleri...
Romanlarda gözünde canlanır ya
İyiliklerin yer edindiği siyah-beyaz caddeleri
Oralarda koşuşturalım seninle!
Yakalamaca oynayalım gölgemizle!
Akşam olunca varsın kaybolsun
Yine dönelim birbirimize!
O minnacık ayakkabıların
Daha çok yolu olduğunu bilmeyen
Mink ayakların!
Öğrenmesin gözlerin öyle her şeyi!
Sevsin yeter ki!
Çiçeğini, kelebeğini...
Daha ne varsa hepsini!
Ama daha öğrenmesin hasreti, özlemi!
Özleyecekse, özlesin geçen günlerini
Ama kırmamalı asla o güzel olan her şeyini
Çocuk!!
Tek sen kal bari iyi!!

Burcu Örekçi