Öyle bir hasret ki bu, cehennemin içinde
Bir yandan yanıyorken bir yandan üşüyorum
Yitirdim umudumu bir hiçliğin hiçinde
Aşk denen uçurumdan son sürat düşüyorum

Bilsen neler kusardı yürek bir gelse dile
Sensiz aldığım nefes yediğim lokma çile
Yokluğunun içime saldığı kahır ile
Ne kadar yaşanırsa o kadar yaşıyorum

Korku bilmez yüreğim şimdi bir sefil - cüce
Baş eğdim yokluğunda hasret isimli güce
Bir intihar öpüyor gözlerimden her gece
Aşikar nihayetin ardından koşuyorum

Bildiğin gibi değil ayrılığın dramı
Sanki hançer deşiyor şuramı be şuramı
Kaç seneme mal olmuş bu acuze yaramı
Ne vakit seni ansam çaresiz kaşıyorum

Bir yanardağ ifrazı sarmışken bedenimi
Aklımdan atmalıydım beni kül edenimi
Oysa kendimden bile gizleyip nedenimi
Kahrımı bir sır gibi içimde taşıyorum

Gün geceden karanlık ay bihaber ziyadan
Sır dolu aynaların rengi solmuş riyadan
Hâlâ kan-ter içinde uyandığım rüyadan
Hayır uman kalbimin şerrine şaşıyorum

Mülteci yalnızlığım dolaşırken caddede
Manada bulduğumu kayıp ettim maddede
Ve artık kara bitti ömrüm en son raddede
Kopsun nerden inceyse sabrımı boşuyorum

Hangi şiir hangi söz anlatacak ahımı
Ucube bir ayrılık çalmışken sabahımı
O yüzden omuzuna yükleyip günahımı
Simsiyah bir vedayla kabrimi eşiyorum