Yazmak hissetmek kadar kolay olmuyor yalnızlığı..
Koca bir yalnızlığı.
Kolay mıdır bir yalnızlığı anlatmak..?
Üstelik yalnız olarak yazmak;

Sensizliği yalnızlığa bağlamaya çalışmak ve bağlamak..
Sözlerden bir yalnızlık kurmak ve sessiz sedasız içine yerleşmek..
Ve sensizliği,sessizliği cümlelere iliştirmek..
İçinde sessiz harflerden oluşan bir alfabe büyütmek..

Her romana yalnızım diye başlamak..
Bir varmış bir yokmuş / lu bütün hikayeleri,
Bir yalnız/mışım,bir de sensiz/mişim diye algılamak..
Bunları yazmak,hissetmek kadar kolay olmuyor Ey Yar.!!

Biliyorum bu masal da zor bitecek benim için..
Zor başladım bu aşk/a,zor bitecek bu aşk şimdi.
Bunları yazmaya ve anlatmaya kalem ve kağıt yetmiyor tek başına..
Belki sen yanımda olsan daha güzel anlatabilirdim..

En azından bu kadar yalnız olmazdım.
Sensiz olsam da bundan sonra..
Yazıyorum kalem tutmuyor..
Tıpkı seni düşündüğümde de ellerimin titremeleri gibi..
Seni yazıyorum kalem titriyor..

Kağıt desen hiç eskisi gibi temiz değil zaten..
Neye başlarsan başla,neyi düşünürsen düşün..
Düşüncelerin tek nokta da birleşiyor yalnızlık.

Bu hissi yenemiyor/sun kolay kolay ve atamıyorsun üzerinden..
Çok sevdiğin bir elbisenin yerini alıyor zamanla..
Çıkartmaya kıyamıyorsun..
Tıpkı üzerime giydirdiğin,
Sensizlik elbisesini çıkartamadığım gibi yar. !!

Nereye gidersen git herkes seni tanır ve bilir yalnız olduğunu..
Çünkü..!!
Oturduğun masada yalnız bir sandalye vardır hemen yanıbaşında..
Ve tıpkı senin gibi yalnızdır o masa da..
Fazla yer kaplamaz/sınız ikiniz de bu hayatta..

Seni ürkütmek istemeyenler sessiz/ce ve yavaş/ça yaklaşırlar masana..
Ve çekingen bir ifade ile sorarlar yanında ki fazla sandalyeyi istemek için,
Bu sandalye boş mu.?
Boş diyemezsin.
Korkarsın boş demeye..
Buyurun alın dersin..
Ama içten içe bir zamanlar sevdiğim oturuyordu o sandalye de dersin..
Yalnızlık zamanla ürkütür insanı..

VATAN BAYRAKTAR