![]() Hayatta Ben En Çok Annemi Sevdim...Şiirin hikayesini görmek için tıklayın Can YÜCEL ve Abdülkadir BUDAK’a nazire Çocukluk heyecanımla, Dört yıla sığdırmıştım babalık duygusunu Bir kırk sene daha bekledim Baba olurken bile avutmak için kendimi Uyumadan önce bir gün gelip sevecek diye beni Halbuki babamdan hiç dinlememiştim Annem anlatmazdan evvel uzun kış gecelerinde Büyüleyen hayat öykülerini… Ben; Geleceğin endişeleriyle yoğrulmuş İzahı mümkünsüz “keşkelerle” dolu bir geçmişten geliyorum Gözlerimde buğu Bahtım; esmer tenimden kara Düşlerim; fizandan öteye sürgün Çölde vaha hayaliyle, Hayatta ben en çok annemi çaresizliğimde sevdim Dedim ya; İçimden içimi acıtan her davanın İnfazı okunan şifresi unutulmuş kasasıyım Müebbet yorgunu adamın resmini çiziyor Ağlayan duvarlarım! Her sabahın salasında ellerim semaya açık, Damlayan çam reçinesinde saklı bir kehribar imamesinde Büyük bir inşirahla annemi çekerim... Hani Şair der ya; “Hayatta ben en çok babamı sevdim” İstemesem de, Herkesin kahramanı babama benzerim Halbuki, Babam derin bir özlemdi bana Annemse yürek serinliği Beni doğururken çektiği sancı sancıyor içimde! Onun için hayatta ben en çok annemi sevdim… Şükrü Aktaş |