Rafa kaldırdığım tozlu yüreğimi, elime alıp geldim sevgilim.
Bitmek bilmeyen hüzün dolu anı tünelinden,
Nemli gözlerle çıktım karşına.
Mazi duvarlarını yıkıp, yeniden bularak kendimi,
Gamlı esvaplardan sıyrılıp geldim yanına..

Hasta kalbimin bir köşesinde kanayıp duran bir sızıydın belki.
Gülüşün..
Gülüşün ömrümün en güzel baharıydı lakin canımı yakardı hatıralar.
Ne atabildim fotoğraflarını, ne yakabildim.
Bakamadım da..
Duyguların hali sudan çıkmış balık adeta.
Bir tek yaşanmışlıklar kaldı yâdımda.
Bir de son bakıştaki o ‘kahve gözler’ kaldı aklımda.

Gittin!
Katledildi aşk.
Ruhumu, mutluluğu,yalan yeminleri de alıp gittin.
Dilim suskun, yüreğim küskün kaldı hayata.
Kalemim kağıtla dans etti her satırda.
Acım harflere dönüşüp damla damla aktı mısralarıma.
Sen geri döndün sevdamızın vuslat yolundan
Bırakıp gittin ardına dönüp bakmadan.
Bense hep bekledim bıkmadan usanmadan.

Kaçarı yok artık sabahsız gecelerin.
Sızlayan kalbin susacağı yok.
Gücün yettiği kadar git benden!
Koşsam da varamayacağım kadar uzaklara git.
Hayallerin girmişken rüyalarıma, istediğin kadar uzağa git.
Gölgen kadar yakın olacağım sana.
Artık yalvarsan da gelmeyeceğim asla.
Hiç kimse sevmeyecek ben gibi. Unutma!