9
Yorum
22
Beğeni
0,0
Puan
2168
Okunma
karanlık kollarını sarmış yalnızlığa
gölgeler zehrini içiyor gecenin
kasım sarı kızıl saçlarını örtmüş ağaçlara
uçuşan hayalleri de alıp gitmiş göçmen kuşlar
kalbimin aynaları kırık
üşüyen toprağın serinliği üzerimde
küçücük bir pencerenin öyküsünü paylaşıyor gözlerim
nedense hep büyüyen bir boşluğa açılıyor yaralar
of!... bu çile
hüzün çekilesi değil
yakası paçası yırtık günler
hangi yol kenarına bıraktınız ruhumu
içimde uzarken bu esrik zaman
martı çığlığı kadar tiz kesif düşler
kuru dallar
dallar kuru
ağlaşır serçeler
camlarda güz buğusu
birileri yazdı birileri bozdu
çizildi kader
çizdi keder...
leyla’nın nefesini hangi rüzgâr boğdu
sustu mu şarkılar
mucizeler bitti mi?
şimdi...
ayşe uçar
06-11-2014
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz