Nerden Bilebilirdim ki

Ekmek bile atmazdım denize
Gözlerinde martılar uçuşmasın diye
Saçlarını bile ben tarardım, ey sevgili
Rüzgâr dokunmasın derdim, yeter ki sevgiliye

Bir şiirdin sen, gönlümün mısralarında
Bestelerdim seni ey sevgili
Tan vakti dudaklarımda
Her anım sendin, sol yanım sendin
Ben sensiz, ruhsuz bir bedendim
Sevda çöllerinde susamış, mecnunum
Ayrılıktan usanmış bir avareyim yokluğunda
Akıttığım gözyaşlarıyla yıkanmış, vücudum
Kara geceleri aydınlatan yıldızlar doğduğunda
Kefenim diye sarılmıştım
Son gülüşün aklımdayken
Kara toprağa yar olmaktansa
Kızıl goncaya benzeyen yanaklarında
Gamzelerine gömülmeyi arzulamıştım

Nerden bilebilirdim ki
Gül cemalinde, masken olduğunu
Başka diyarlara mesken olduğunu
Yolunu kaybetmiş, gemilere yelken olduğunu
Kara sevdan, karşısında boyun eğdiğim
Nerden bilebilirdim ki bir cellat olduğunu
Bir anne misali karşılıksız sevdiğim
Nerden bilebilirdim ki hayırsız evlat olduğunu
Bir zamanlar gözbebeğimdin sen gözlerimde, yatan
Yüreğimi benden çalıp gittin, hiç bana sormadan
Şimdi sen ey sevgili, cennetten kovulmuş bir şeytan
Sevdandan azat et beni, günahın olup yanmadan

Sait TOPRAK