Hani; yolumuza engeller çıkacaktı!
Acıları yaşayacaktık taa derinden.
Bentler kurulacaktı sevda yolumuza
Şöyle bir vuracaktık elimizin tersinden…

Ne garip değil mi sevgili?
El ele tutuşunca, Ferhat gelirdi aklımıza
Şirin düşerdi gözyaşımıza.
Havayı mecnun bulutu sarardı
Leyla kıvılcım olurdu kahrımıza.

Ve Kamber bakışı gözlerimizde
Arzunun hasreti vururdu pencereye.
Sen Aslı zannederdin kendini
Ben Kerem olurdum perdeye…

Sanki acımadan ayırmışlardı bizi,
Acıların kurgusu film gibi,
Ferdileşirdi yüreğim,
Dudaklarım titrerken.
Sen acıların kadını olurdun
Adın Berğen…

Sonra; Batsın Bu dünyayı dinlerdik
Frekansı damara takılmış radyodan…
Zaten çalar saat gibi;
Acıları yaşamaya kurmuşuz kendimizi
Aniden bir ses ilaç gibi,
Acımıyorsan!
Müslüm babadan…

İnadına mı yapıyorlardı bilmem ki;
Ben sana ihanet etmişimde,
Sen beni affedemiyorsun.
Veya ince hastalığın var da
Mutluluğum için,
Beni terk ediyorsun…

Erol Taş’lar sarmış dört bir yanı
Çaren yok çekilecek bu acı…
Sen ağanın güzel kızı
Ben babanın hizmetkârı!
İçimizde garip bir sancı
Kaçalım!
Peşimizdekilerin elleri silahlı…

Ahhhh sevgili ahhhhh,
Kandırdılar mı bizi?
Acı mı, büyük sevdaların gizi?
Ne keder vardı ne elem aşkımızda,
Biz mi atamadık beynimizden bu sisi?

Doyasıya yaşamak vardı ya sevgili;
Aşkı, sevdayı, sevinci!
Hiç yoktan;
Duygularımızı bu arabesk mahvetti.



19.12.2007


Ender Pehlivan