bu hayata attıgım en guze imzaydı
dudaklarındaki gulumsemen
ve ben senin gulumsedigini bildikce kapatabiliyordum gözlerimi
yeni bir hayata
uyanırken
dokunmanın yasak
bakmanın gunah oldugunu soylediler
hayal kurmak icin yeterince bonus birikmemiş kartımızda
aksi halde katline karar kılınan tuhaf yaratıklar sınıfından
en zararsızlarındanız biz
sevmenin tuhaf
sevilmenin filmlerde oldugu dönemlere dogru yol alırken
sokakta el ele tutusmanın dinsizlik alametiyle sorgulandıgı bir devre geciyoruz artık
sen bana uzak
ben senin onunde yurursek eger
din kurtulcakmıs gibi sanki
ve nasıl bir tanrıdır ki bu
seni seviyorum diye
beni cehennemine alacakmıs gibi...

bu hayata atabildigim
en guzel imzamdı gulumsemen
uzun zamandır yazmıyorsam
bu beceremedigim icin değil
bu cıkaramadıgım icin aklımdan
yalnız uyanılan sabahların soguklugunu
bahara actıgım pencerelerden giren ruzgar değil
bu ucusan polenler
yagan bahar yagmuru deil
yazılamayan bugusuna camların
seni seviyorum korkusu
şimdi kesip atamadıgım aklımdan bu gerceklik
sen gidiyorsun ya simdi aksam olur gibi
sabaha dort kadeh kaldı
ansızın ararsın diye avucumda sımsıkı tuttugum telefonum
aramama ihtimalini aklıma bile getirmiyorum
ıslanmıssan sırılsıklam
ve yorgunsan calısmaktan
canın sagolsun
anlayamıyorsam seni
tutunamıyorsam sözlerindeki cesarete
benim yoksullugum
sarılıp uyudugun benim kollarım
icine cektigin benim nefesim
simdi yanında olamıyorsam
benim bencilliğim...

bu hayata attıgım en guzel imzamdı
dudaklarındaki tebessum
oyle beceriksizdim ki
ne yaptıklarımı koruyabildim
nede ustune koyabildim ogrendiklerimin
yeni baslamıs kadar ürkek ve cekingen
sonuna gelmiş kadar takatsiz...
bir yanım yeter artık diyor
diger yanım dizlerine kapanmıs
ne gozlerimi kapayabiliyorum
nede bakabiliyor gözlerine
alıp ceketimi cıkarken sabahın bir yarısı
o soguk odada yalnız bıraktıgım benim
içime cekip nefesini
sevgine ipotek koyup kendini adam sanan
benim bencilliğim....