babası olanlara...

İsyanı, nasıl esaretin en leziz tadıysa
Hayatın en kavranılan yerinden tutup
Var ediyorsa göğün katlarında
Muhtaçlığını fark ediyorken daha bir
En ağır adımlarıyla yürürken
Kırıp geçebiliyorsa sevmelerini
İncinen gözbebeğini öperken gözleri
Sırrına erişip güdebiliyorsa sesini
İşte o tüm gövdeni yasladığın
Ve ruhunun serpintilerini uçurduğun
En emin göğüyse sabahının
Ve dertlerine bakmaksınız güçlü eliyle
Saçlarını sıvazlarken okuyorsa aklını
Yakın bir kapının arkasında duruyorken bile
Sızılı bir özlemin kalbi yapıyorsa seni
Üşenmeden her kahrına ülgen olup
Gülümsetebiliyorsa hatıraları

Mesela uzak ihtimalli bir sevincin
Şarkısını mırıldanırken
Yada uzun bir yolculuğun
Koyulaşan umudunu taşıtırken
Çat kapı dalıp odana
Bir kahvaltının gerçeğine davet ediyorsa
Göğün narası gibi evin çatısına çarpıp
Dolu dolu kucaklıyorsa her şeyini

En emin sevmeni koyup kalp terazine
Onu sevmenle tartıyorsan hala
Ve hala bırakıp gitmeyi göze alamadan
Nefes nefese teslim olup bir aşka
Onun kanatları altına sığınıyorsan
Bir baban vardır gülüm

Elma gibi kızaran yanaklarınla utanıp kimi zaman
Ya da öfkeyle korlaşıp ateşler saçan gözlerine bakan
Cıvıl cıvıl sevinçlerini haykırırken zaman zaman
Ve ürküp bir örümcekten cırlayarak zıplarken
Nasıl varsa o yanında
Kalbinin en derin yerinde de vardır gülüm
İşte o sevmenin adı sanı “babandır” gülüm