Sus gecesine düştüm
Rüzgar yıllarından

Ey ağıdım ört üstümü denizle
Şehir bakar bir ihtiyar benizle

(sus gecesine dönüş)
Limon bahçelerinde bir rüya gördük erken
Uyandık şafak ile baktık uzun yollara
Rüzgar dağıttı bizi parçalanamdık derken
Bir kaç çırpınış kattık parçalanan yıllara

Yıldırımlar susunca çağlayayım mı Anne
Bir şiir gibi hazin ağlayayım mıAnne

Sus gecesine düştüm
Fotoğraflardan...

Yola çıktım siyah beyaz karlı bir kışa
Ben yıldızlar bıraktım o çıkılmaz yokuşa
Rüzgar gülü şiirlerini topla
Çıkar öfkeni satırlardan
H i m a l a y a 848 metreyi tokatla

(sus gecesinde ölüş)
Ellerimizde güneş ve kuzey ışıkları
Veda saatlerinde gözbebeklerimde buz
Selamlardım çocukken hep giden yolcuları
Şimdi sevdadan yana ne kadar da yoksuluz

Yıldırımlar susunca çağlayayım mı Anne
Bir şiir gibi hazin ağlayayım mı Anne

Sus gecesinde ölmüştüm


Sokratesin imgelerini sırtımda
taşıdığım gecede
İnfaz olmuş pencerede
Kınından sıyrılmış paslı bir hançer
Mahşerin mahşerinde


Yüzümdeki tebessüm ölüm kadar harika
Uçuruma selam durur şahika




Ayşegül Aşkım Karagöz
(rüzgar çanları)
kuşları ve kedileri çok seven şair